16 Kasım 2017 Perşembe

Açlık Sanatçısı * Franz Kafka



"tek dileğim açlık gösterimi beğenmenizdir."
“zaten beğenmiyor muyuz!”
“ama beğenmemeniz daha doğru olurdu.”
“ne yapalım, biz de beğenmeyiz. iyi de, beğenmememizin nedeni ne olacak?”
“neden olacak, ben çaresiz aç kalmak zorundayım.”
“bak, bak! pekiyi de neden aç kalmak zorundasın?”
açlık sanatçısı küçücük kalmış kafasını kaldırıp dudaklarını birini öpecekmiş gibi büzdü. söyleyeceklerinin tamamının anlaşılmasını ister gibi, tam yöneticinin kulağına;
“çünkü,” dedi, “çünkü tadı hoşuma giden bir yemek yok. böyle bir yemek olsa, asla bu ünün peşinde koşmaz, sizin gibi, diğer insanlar gibi karnımı bir güzel doyururdum.” açlık sanatçısının son sözleri bunlar oldu.      (Açlık Sanatçısı)




Ne var ki, ırkımız sadece çocuksu olmakla kalmaz, aynı zamanda erken yaşlanmışlıkla da tanımlanabilir. Çocukluk ve yaşlılık kavramları, ırkımızda başkalarına benzemeyen anlamlar taşırlar. Gençlik nedir bilmeden yetişkinliğe adım atıyoruz. İşte bu nedenle, yeis dolu bir umutsuzluk ırkımızın çoğunlukla direngen ve umudunu yitirmeyen doğası içinde kalıcı bir yer ediyor.   (Şarkıcı Josephine ya da Fare Irkı)




Başka ne isterse kolayca kabul görecekken, bu isteğin gerçekleşmeyeceğini bile bile ısrar ediyor. Josephine'in daha ilk anda isteklerini değişik belirlemesi gerekirdi, şu anda yanlış yola saptığını o da fark etti ama geri adım atamıyor, çünkü en küçük geri adım kendi kendisine ihanet etmesi anlamına gelecektir; artık geri adım ile ölüm aynı anlamı taşımaktadır.     (Şarkıcı Josephine ya da Fare Irkı)

4 Kasım 2017 Cumartesi

Oyunlar İntiharlar Şarkılar * Murathan Mungan



Bir Kadeh Beyoğlu
...
dallarından korkan ağaç gibiyim
ve yitirdim bütün hatıra defterlerimi
sizi, sokakları, şirketleri ve çiçekleri yazdığım
onca insan yüzü vardı eskiden
şimdiyse kendini arayan soruların
acıklı vodviliyim
n’olur ağlamayın eski tabancalarıma
kazımayın adlarınızı bırakın unutulsun
ahşap sahnelerin ermeni tahtalarına
biliyorum, artık boya tutmaz saçlarımla
ben tepeden tırnağa bir 
tanzimat cinayetiyim.



Bir Kadın ve Bir Irmak İçin Şiirler

...
ve ardında bıraktığı yalnızca bir ırmağın ayak izleri


Kilit Taşı

...
yola çıkan mermi, kana karışan uyku
boşlukta atılan takla
ve işe yaramaz bir son dakika bilgisi:
kurtlar birbirinden ayrı yaşar.


Hey Joe!

...
sabahlarım çok yorgun artık, kalınlaşıyor günbatımlarım
hayatımdan yokluğa sızar gibi azalıyor
beklentilerim, sevinçlerim, tahammüllerim, korkularım
(ümitlerim; azalıyorum,
serinleşiyor sesim, bakışlarım koyulaşıyor,
ufaldı heyecanlarım, isteklerim kendini bile tutuşturmuyor,
bir tek alkole dayanıklılığım arttı, dalgın bir seyrekliğe benziyor
(sarhoşluğum
bazen denize ya da denizliğe benzetiyorum
kamaşan bir kimsesizlikle hayata küsüyor avuçlarım. kendim olmak için verdiğim onca yıldan sonra sıkıldım kendimden; eksildi uzayım; ne zamandır hep bir başkası olarak düşünüyorum kendimi hayal kurarken; artık başka bir fırsatın hayatını yaşamak istiyorum,
çık saklandığın yerden joe,
neredeysen çık, ölmek değilse bu, bak kayboluyorum! yoruldum seni beklerken vakit geçirdiğim dublörlerinden
sana yazdığım
hikayeyi yanlış okuyorlar her seferinde
ah şimdi joe burada olsaydı, diyorum. joe şimdi burada olacaktı ki diyorum.
bazen sarhoşken, kalabalığın içinde yüksek sesle söylüyorum adını, ya da birinin kollarındayken, bazen pencereyi açıp, sokaktan geçiyormuşsun gibi ardından sesleniyorum, hep başkaları bakıyor yukarıya. ben, gülümseyerek, gitti, diyorum, yakalayamadım gitti. sahi gittin mi joe? yoksa hiç mi olmadın?
çık saklandığın yerden joe,
senin için biriktirdiğim bunca hikayeden birkaç oyun oynayalım 

şarkı seni dışarı uğurladıysa eğer,
gel eski bir gecenin kapısını çal bende
fazla bir şey vaat edemem,
bunca hasar görmüş zaferle kimse edemez artık
en fazla, hâlâ şiir yazabilen birkaç kişinin şanlı şizofrenisi
polis devletlerinde aşk ve karabasan!
bunlar kaldı bize bütün yaşadıklarımızdan,
kalbimizdeki bombalı pankarta ulaşamasa da
ailenin, devletin, mülkiyetin kollu ve kolsuz kuvvetleri, uyku diye uyuduğumuz karartma geceleri
neredeysen firar et, gel, hâlâ göğsümde mırıldanan çocukluğunu anlat bana
hayatın kovduğu ölümün geri çevirdiği
ne varsa yüzünde 
usul usul uykuna karışırken
birlikte ölümden döndüğüm biri gibi seyredeyim seni bütün bunları, hazin bir kayıplar öyküsüne, kendine acımaya dönüştürmeden, ağır, başlı, yalın bir ödeşmeyle kapatalım istersen:
hiçbir yolculuk eskisi gibi değil ama, belki bu sefer sahiden gidebiliriz bir yerlere,
hayatımızın bu yeni döneminde, hey joe! demem sana artık, başka bir şarkı buluruz kendimize... şimdilerde yeni gözdem: prodigy. eski kundakçı günlerimizin anısına da uygun düşer hem: firestarter, diye anarım seni istersen.
ama söyledim ya:
çıkıyor musun, yoksa yeniden mi giriyorsun içeri, anlaşılmıyor şarkıdan joe!
en iyisi gel, geri al kurumuş dudaklarımdan ıslığını karanlığa artık alıştım ben
hayata kaptırdıklarımdan daha çok kurtardıklarım
kan durağında inecek var! kandaki tuz kavurdu dudaklarımı, tek tabancayım! suç bayramındayım! timsah sokağındayım! bak buradayım!
ya, sen neredesin joe? 

19 Ekim 2017 Perşembe

Mürekkep Balığı * Murathan Mungan



     
GİZLİ JOKER

Blöfle dolu bir hayat
nereye düşse meteor
isabetsiz atışlarda neonlar
erken lunapark

!şans ve sızı!
içine çınlayan küs sayılar

ceketinin kolunda her zaman
gizli bir joker bulunur
bir tur daha
ertesi boşluklar

masadaki dördüncü ya da içimizdeki şeytan
zamanlama seyrek fırsat soğukkan
her şeye yeniden başlamak, gücü
teslim edilmemiş kalbin kapalı kartlarındaki
saklı arzu açık kumar
                                  22 Mayıs 1992
                                       Mart 1995


YABANCI KELİME

ben her dilde yabancı kelime
herkes birbirine sorar:
                bunun anlamı ne?
                                  21 Şubat 1979


SKOR

skor levhası tutuyor elinde
ilişki bile denemezken
bir bakışma ile başlayan
kopuk bir kaç sözcükle ilerleyen
kalay pırıltısındaki bu görüntüye

Görmüştüm bu filmi, ben yokum
Bir ilişki değil, bir görüntü oluşturmak için
Bütün öğrendiklerin
Naklen yayın arabasında geçiyor her sahne
başka gözlere başka gözlere
Bir gözü skorda bütün seyredenlerin
Bak istersen,
Boşuna zaman yitirme benimle
Aradığın ben değilim.
                                 2 Haziran
                                 8 Kasım 1991


AVOKADO

...
yoluna devam etsin, habersiz koymasın bizi
kısaca avokado diye yazsın adını,
aklımızda çağ atlamanın boynu bükük bilgisi
ve içimizde eski türkçe bir keder
kendini tekrar eder kendini tekrar eder
                                   (1991)
                                   3 Ağustos 1993
                                   Mart 1995

Kaçakçı Şahan * Bekir Yıldız


15 Ekim 2017 Pazar

Alef * Jorge Luis Borges



     - Sanırım yapacak bir şeyim olmadan yaşayabiliyorum. İnsanlarla konuşmam ya da bir şey yapmam gerekli değil.


     - "Bütün yenilik, yalnızca unutuştur." Francis Bacon, Denemeler


     - Bir Girit okuyla yaralandım. Günlerce su bulamadan dolaştım durdum, belki de güneşle, susuzluğumla ya da susuzluk korkumla kaç kereler çarpımlanmış bir tek koca gündü. İzleyeceğim yolu, atımın sezgisine bıraktım. Tan ağarırken uzaklıklar piramitlerle, kulelerle tarazlandı. Dayanma gücümü yitirerek, sonsuz ufaklıkta, ışıltılı bir labirent düşledim; ortasında bir su testisi duruyordu; ellerim neredeyse testiye dokunacaktı, gözlerim onu görebiliyordu ne var ki kıvrımları öylesine incelikli ve karmaşıktı ki ona erişmeden öleceğimi bildim.


     - Baş edilmezleşen şu unutuş, belki de bile-isteyeydi; belki de kaçış koşullarım öylesine iticiydi ki onları bir o kadar unutulmaz başka bir günde unutmaya ant içmiştim.


     - Gel gelelim beni sarmalayan huzur öylesine büyüktü ki (ya da yalnızlığım öylesine büyük ve ürkünçtü ki) mağaranın zemininden bana bakan türünün ilki bu mağaralının yolumu gözlediğini sandım.


     - Kimse, bizleri çilekeşler düzeyine indirmeye kalkışmasın. Düşüncenin getirdiğinden daha karmaşık bir tat yoktur, biz de kendimizi bu tada bıraktık.


     - Beni kibirli olmakla suçladıklarını biliyorum ve belki de insanlardan kaçmakla ve belki de delilikle. Bu suçlamalar (vakti gelince cezasını vereceğim bunların) benimle alay etmek için. Evimden hiç çıkmadığım doğru, ama evimin kapılarının (ki sayıları sonsuzdur) gece ve gündüz insanlara ve hayvanlara açık olduğu da doğru. İsteyen girebilir. İçeri giren ne kadın süs püsleri ne de zarif saray adetleriyle karşılaşacak, sadece sessizlik ve yalnızlık bulacak. Ayrıca yeryüzünde bir benzeri daha bulunmayan bir evle karşılaşacak.


     - Kim olduklarını bilmiyorum, ama onlardan biri ölüm anında kehanette bulundu, günün birinde kurtarıcım gelecekmiş. O zamandan beridir yalnızlığım acı vermiyor bana, çünkü biliyorum ki kurtarıcım yaşıyor ve nihayet tozları yarıp karşıma dikilecek. Kulaklarım yeryüzünün bütün gürültülerini seçebilseydi, ayak seslerini duyabilmem gerekirdi. Onun beni daha az dehlizleri ve kapıları olan bir yere götüreceğini umut ediyorum. Kurtarıcım nasıl biri olacak, diye soruyorum kendi kendime. Boğa mı olacak, insan mı? İnsan yüzlü bir boğa mı olacak, belki de? Yoksa benim gibi mi olacak?


     - Othello - William Shakespeare


     - Parerga ve Paralipomena - Arthur Schopenhauer


     - Ben, belki de hiçbir zaman tamamen mutlu olamadım. Ama biliriz ki mutsuzluk yitik cennetler gerektirir.


     - Derken akıl almaz bir olay oldu, önemini ancak şimdi anladığımı sanıyorum. Öfkeyi yudum yudum içtim bitirdim sanıyordum ki, son yudumlarda ağzımda beklenmedik bir tatla karşılaştım, mutluluğun esrarlı ve neredeyse dehşetengiz tadıyla. Çeşitli açıklamaları denedim, ama hiçbiri yeterli olmadı. Şöyle düşündüm: yenilgiden hoşnutum çünkü içten içe suçlu olduğumu biliyorum, beni selamete çıkaracak tek şey var, o da cezalandırılmak. Şöyle düşündüm: Yenilgiden hoşnutum, çünkü bu bir sondur ve ben çok yorgunum.


     - Aynaya bakıyorum kimim ben, birkaç saat sonra, ölümle yüz yüze geldiğimde, nasıl davranacağımı bilmek istiyorum. Tenim korkabilir; ben korkmuyorum.


     - Tutarsızlığın Tutarsızlığı - İbn Rüşd


     - Filozofların Tutarsızlığı - Derviş Gazali


     - Villari, şimdiki zamanda yaşamaya çalışıyordu, ansız ve beklentisiz; anının, beklenti kadar da önemi yoktu gözünde. Bulanık bir bakışla, zamanın hammaddesinin geçmiş olduğunu anladığını sanıyordu; zaman o yüzden hemen geçmişe karışıyordu ya.


     - İlahi Komedya - Dante Alighieri


     - Ama yitik ve isimsiz bir halde dünya yüzünde dolaşıp duruyorlar, rastlaştıklarında birbirlerini tanımıyorlarsa ve seçilmiş olduklarının farkında değillerse, nerede bulacaksın onları?


     - Onu küçültmeye uğraşman boşuna, hayır oklarının en zehirlisi bile onu yaralayamayacak.


     - Odysseia - Homeros


     - Theogonia - İşler ve Günler - Hesiodos


     - Carlo Goldoni kitapları

27 Ağustos 2017 Pazar

Kim Bağışlayacak Beni? * Birhan Keskin



     - Zokayı yutmuştum ben bir zaman
       ah dilim yaralı
       konuşamam.
                          Balık isimli şiir


     - Madem geldin, uğradın yanıma
       yaslan, kavruk gövdem bu.
       Yaşım kaç mı? Saymadım ki,
       ya da unuttum, bağışla.

       Bu: bir boşluk: içimde
       Yaşamak izi de denir,
       Sanki, nice kelebek tozu, içinde.
                             Zeytin Ağacı isimli şiirden alıntıdır


     - Geç benden, ben dururum, ben beklerim, geç benden,
       ama nereye geçersin benden ben bilemem.

       Dediler ki, olgun bir meyve var sabır perdesinin ardında,
       dünya sana sabrı öğretecek, olgun meyvenin tadını da.

       Dediler ki, şu ağaçlar gibi bekledin, şu ağaçlar gibi hayal,
       şu ağaçlar gibi kederli.

       Açıldım, kapandım, açıldım, kapandım, gördüm
       gelenler kadar gidenleri de,
       hani sabrın sonu, hani gamlı eşek, pervasız nar nerde,
       hani bahçe?

       Biri gelse.. biri görse.. biri gelmişti.. açmıştı.. durmuştu..
       duruyor hala bende.

       Kaç zamandır çınlıyor içimde bu boşluk, kim
       kıydı, bahçenin şen duluydu, karşımda duran dut?
       en çok onunla bakıştımdı, bir kere olsun dilegelsindi,
       çok istedimdi.

       Bana kalsa susardım daha, ama dilimdeki paslı kilit çözülür belki,
       sapaya kaçmış cümlem uğuldar, içimin kurtları kıpırdar diye
       gıcırdandım takatsız.

       Gördüm hepsini, gördüm hepsini, sabrın sonunu!
       biri gelse, biri görse, şimdi,
       rüzgar sallıyor beni…
                                 Kapı isimli şiir


       - Unutmadım aramızdaki beceriksiz dili.
       Dünya yordu bizi. Benim de söyleyemediklerim
       var. Hiç söyleyemeyeceğim onları belki de.
       Uzun bir yolu geliyoruz seninle, yolu,
       geldikçe anlıyorum ki, biz,
       bu dünya üzerinde yürüyemiyoruz bile.

       Penguen,
       kim bağışlayacak beni?
       Çizdim senin beyaz ve narin yerini
       elimde unuttuğun ince metalle.
                                   Penguen isimli şiirden alıntıdır


     - anladım mana yok acıdan başka
       akşamın kör karanlığı vursun alnıma


     - Birbirini tamamlamak üzere varolanlar
       birbirini tamamlamıyor,

       kendime dökülüyorum,
       içime.


     - Ah Ingeborg,
       Ben kor yuttum.
       İçimdeki her şey yandı.
       İçimde yanacak bir şeyler daha
       var mıdır, Ingeborg?
       Daha fazla acı çekemem
       acı verecek yerlerimi o kor yuttu.
                                      İz isimli şiirden alıntıdır


     - Ruh kirlendi
       kalbimin kenarında atını durduranlar için
       akrep beslemekteyim.
                                      Kaktüs III isimli şiirden alıntıdır


     - İçime işleyen acıyı size değil
       bir suya bırakmayı ögrendim
       dal olmaktan vazgeçeli çok oldu
       bu yüzden ne bir ağacım var
       bana beden
       ne de çiçek açacak benden.
                                     Eksik Cinayetler V isimli şiirden alıntıdır


     - Aslında
       hazin bir öyküdür bu
       anlatmaya yakışmaz sesiniz
       yanımdaki bütün sandalyeler boş,
       alabilirsiniz.
                                     Delilirikler II isimli şiirden alıntıdır


     - Bilme, tanıma beni
       merdivenleri üçer beşer çıkmanın
       sevinci yok içimde.
                                    Apollon II isimli şiirden alıntıdır


     - Çocuk gökyüzü
       yel aralığı
       takılma
       yıkık surlarıma
       bir deniz yürür gider orada
       haydi, eyvallah.
                                 Aralıklar isimli şiirden alıntıdır

Herkes Herkesle Dostmuş Gibi * Barış Bıçakçı



     - Uzun süre kapalı kalan kapıyı açsan da fayda etmez, içerideki hava yer değiştirmeden öylece kalır.


     - Böyle takılıyordu işte aklına. Sanki aklının kancaları kopçaları filan var. Ya da aklına bir sürü ilik açılmış da her nasılsa, gelip düğümleniyor sorunlar. Uzun bir fermuarın dişleri gibi birbirine kenetleniyor kendisi ve şu dünyanın dertleri. Kalbine dikiş iğneleri, topluiğneler, tığlar gibi saplanıyor tasalar. Sanki bir makaranın...


     - İkisi iştahlı okuyuculardı. Neredeyse her gün yeni bir kahraman giriyordu hayatlarına. Bu iyi bir şey mi?


     - James Joyce kitapları


     - Jack London - Martin Eden


     - "Çiçek tarlası." demişti, "Sen bir çiçek tarlasısın. Üzerinde dolaşıp çiçeklerini eziyorum senin."


     - "Sen kendine kendin gibi bir taze bahar seç."


     - Oktay Rıfat kitapları




     - Geçmiş yaşantılarımı tekrar eden bir makineye dönüştüğümü ve artık ispat etmekten, göstermekten, kanıtlamaktan, beni güzel gösterecek aynalar aramaktan yorulduğumu belirten işaretler. Görüyorlar mı bütün bunları, anlıyorlar mı, diye dikkatle bakıyorum insanlara. Ama o kadar çoklar ki, onları insan olarak göremiyorum! Onlar da beni göremiyorlardır. Şehir böcekleriyiz biz.

Didem Madak * Grapon Kağıtları



     - Zaman bir salyangozun vücudunda yaşıyor burada
       Ve çok ağır ilerliyor.
       Yüzümdeki çillerden başka
       İsyan eden biri yok hayatımda. 
                                              Annemle ilgili şeyler isimli şiirden alıntıdır.


     - Ben çekildiğim her fotoğrafta
       Defolu bir kelebek gibi çıkarım.
                                              Mutsuza kim bakacak? isimli şiirden alıntıdır.


     - Kalbim neden isli bir şehir?
       Kalbim! Neden ben?
       Bir tek aşk sözü söylememiş gibiyim.
                                              Enkaz kaldırma çalışmaları I isimli şiirden alıntıdır.


     - Acıklı sözler kraliçesiyim ben.
       Yağmur bir daktilo kız kadar hızlı
       Hızlı daha hızlı
       Fazla vaktim kalmadı
       Artık ifadem alınmalı.
       Asaletim de sizin olsun baylar, rezaletim de!
       Beni bir sutyen lastiği ile asın.
       İnanın kendimin
       "Yokluğunda çok kitap okudum"
       Bana birkaç hayati meseleyi ödünç ver kalbim
       Görüş günlerinde seninle konuşabilmem için.
       Kalbim neden ben?
       Sırf sevinesin diye seni bir kere bile
       Elinden tutup parka götürmedim.
                                               Enkaz kaldırma çalışmaları III şiiri


     - Dilerim sen pötikareli gömlekler gibi neşeli,
       İri dişli iki mısır koçanı kadar
       Mutlu ve yan yanasındır.
       Belki bir gün beni ziyarete gelirsin.
       Sana krem fıstıklı ekmek ikram ederim
       Artık çok mutlu olacağızlı ekmekler
       Süte ekmek doğrar ve
       Papara papara diye şarkı söyleriz.
       Sen ruhumun misafir odasında uyursun,
       Süt ve gözyaşı lekeli yumuşak yer yatağında.
                                                  Pollyanna'ya mektuplar II isimli şiirden alıntıdır.


     - Ah Pollyanna,
       İçimde sanki hep aynı şarkıyı çalan bir laterna:
       Cancağızım basma perdeme bir çiçek de sen olsaydın
       Kaçarken yangın merdivenlerine
       Keşke grapon kağıtları assaydın.
                                                  Pollyanna'ya mektuplar III isimli şiirden alıntıdır.

Lüsyen * Can Dündar



     - Hürriyet!
     Bardak dolusu içtiğim tehlikeli şarap...
     Şarap ne kadar kıymetli olursa olsun, kadehin dibinde bir tortu bırakır. Bu tortuyu karıştırmaktan sakın-mak lazım geldiğini anlayamayacak kadar gençtim.
     Daha tecrübeli olsaydım, icabına göre, bu içkiyi daha ihtiyatla içerdim. Şeffaf bir billura adeta dinî bir heyecanla boşaltır, uzun uzun parıltısına dalar, aşkla dudaklarıma götürmeden evvel güzel ıtrını doya doya koklardım.
     Bambaşka hareket ettim.
     Hakkımda hüküm vermeye kendini ehil sanan eski kafalıların fikrince kendimi serbestliğin havasına gözü kapalı kapıp koyuveriyor yahut fenalığın cazibesine yeniliyordum.
     Kendi halime bırakılmıştım.
     Hareket tarzımda serbest, her türlü baskı ve kontrolden kurtulmuş durumdaydım.


     - Bir vakitler yurtdışında içkiyi  fazla kaçırıp dağıttığında­ yanındaki  bir zat kendisine "Siz diplomatsınız, büyük adamsınız, şairsiniz. Bu yaptıklarınız yakışmaz," dediğin­de ne cevap vermişti:
     "Ben şu an bu saydıklarınızın hiçbiri değilim."
     "Ya nesiniz?"
     "Ben burada sadece sarhoşum."
     Evde de öyleydi işte.
     Bütün unvanlarından soyunmuş bir demkeş...


     - Hamid, bir sarhoşluk anında içkisini bir başka bağım­lılıkla açıkladı:
     "Ben her içişimde bir kadınla sevişirdim. Hayatımda yüz elli kadın sevdim. Tek kadınla yetinmem mümkün değildi" dedi ve sarhoşluğun cüretiyle ekledi:
     "Zaten içmesem evlenemezdim ki... Seninle evlenme­ye de yine böyle bir içki aleminden sonra karar vermedim mi?"


     - Her şey geçer, her şey şu veya bu şekilde yoluna konur... Ümidini kaybedenler fena askerlerdir, sabret, bekle...


     - Victor Hugo kitapları


     - Kadın eti her zaman lezizdir... fakat hazmı güç...


     - Yola çıkışların karışıklığından, tedirginliğinden hem nef­ret eder hem de buna bayılırdı.
     Gitmek, ona göre başka yerde olmak demekti. Bu başka yer ister evvelkinden iyi, ister daha beter olsun, önemi yoktu.
     "Başka" olsun da...
     Mühim olan, yenilikti...
     Evvelce görülmemiş şeylere açılmış kapı, harikalı yarın; onun gayet hoş ve derin bir surette söylediği gibi, var olma­dığı ve olamayacağı için büyük bir cazibe taşıyan yarın...Ebedi bakirliğin alameti olan hadise...


     - "Ben Makber ile Hacle'yi aynı zamanda, aynı odada, aynı masanın iki başında yazdım. Biri matemin şiiridir; öteki neş'enin..."
     Çelişkiyi, mahcup olunacak bir zaaf gibi değil, iftihar edilecek bir ganimet gibi taşıyordu ruhunda...
     Aynı masanın iki ucunda, bir hüznün bir neşenin mürekkebine dalıp çıkan kalemi, bu ikisinin  yoğrulduğu ruhunun mahsulüydü.


     - "Sevilenler katiyen kaybedilmez. Kayboldu sanılır sadece... Sevginin ebedi olduğunu bilmez misin? Mademki sefirlikten azledilmiş bulunuyorum, gönlünde seninkilerin sefiri olurum. Ba­ban, annen olurum, kardeşlerin, evin, bahçen olurum..."


     - "Yeter artık bu gözyaşları! Sen sevinç için yaratılmış­sın. Senin özün de bahardır, hikmetin de... Berrak gökyüzünden sağanak da geçer ama çok sürmez, sürmemeli..."


     - Kendisinden yüz çeviren mazisini gömüp kendisini çağıran istikbaline koştu.


     - Aslında bu andan itibaren şimdi olduğum kimse olmaya başlıyordum. Evvelki kimliğime bir yabancıya bakar gibi merakla bakıyor, evvelki ve sonraki varlıklarımın iki kız kar­deş oluşuna şaşıyordum.
     "İki kız kardeş" mi dedim? 
     "Bir olan iki varlık..."


     - Dorian Gray'in Portresi - Oscar Wilde


     - "Baştan çıkma ve azdırılma duygusundan kurtulmak için tek çıkar yol, ona boyun eğmektir."


     - Artık hayat için yetişir bunca infial,
     Dinlenmek isterim ki taab-dar-i mihnetim.
     Artık tehi vucut, tehi dil, tehi hayal,
     Dünyada şimdi ben dahi bir fazla sikletim. 

     (Artık hayat için yetişir bunca tutku ve güceniklik/ Dinlenmek isterim ki, mihnetten yorgunum./ Artık vücudum boş, gönlüm boş, hayalim boş,/ Dünyada şimdi ben de bir  fazla ağırlığım.)


     - Othello - William Shakespeare


     - Gitmek biraz ölmektir, geride bıraktıklarının nazarında ölü sayılmak...


     - Hakikaten iki şahsım ben i'tikadımca
     Biri hemşire mübeşşer, biri mükedderdir.

     (Gerçekten iki kişiyim ben inancımca/ Biri her zaman müjdeyle sevinen, biri kederli.)


     - "Sen asla kendinde bir başkasının gölgesine tahammül edemeyecek insansın."


     - "Aşk mı? Yolumuza dikilen bin engelden biri... Ya aşmak, ya civardan dolaşmak veya tahrip etmek lazım; veyahut da huzurunda kalmak ve yok olmak."


     - "Istırap, bir meyvedir; yediğiniz nispette yaşamış olacaksınız!"


     - "Men sabere zafere..."
     (Kim sabrederse zafere ulaşmıştır.)


     - Victor Hugo - Gülen Adam


     - Shakespeare - Othello


     - Dante Alighieri - İlahi Komedya


     - Bir devrin kapandığını, bir yenisinin açılmakta olduğunu görüyordu.
     Lakin ne kapananın yasını tutuyor, ne açılana dahil oluyordu.


     - Yüz kişiyle birlikte olsam da kendimi yalnız hissediyorum ve düşünüyorum:
     O burada olsa daha yalnız kalacağım.


     - Bana ahlak dersi verecek ve alkolün zararlarını sayıp dökeceğine kendin gel.
     Bilmediğin bir şey var:
     İçmekle zehirden şifa umuyorum.
     Hayatı hayat suyunda, varlığını yokluğunda arıyorum.


     - Karmaşa içinde bir boşluk... Öf­keli ve huysuz parmağımın altında her şey boş. Daha sağlık­lı gıdalara ihtiyacım var.  Çevremdekilerin hepsi yoruyor beni; kendileri, güzellikleri, dedikoduları, aptallıkları...Ah ne korkunç bir şey benim için bu insanların arasında yaşamak! Bana kur yapıyorlar, övgüler yağdırıyorlar,  çev­remde dolaşıyorlar, ağırlıyorlar,  ama hiç kimse giysilerimin altında kanayan bir yara olduğundan kuşkulanmıyor.


     - Boşuna bende yetenekler keşfetmeye çalışıyorsunuz. Kutsal ateş yok bende. . . Ne aleniyeti göze alacak kadar bu­dala, ne de her şeyden vazgeçecek kadar  bilgeyim. Bu yarım ölçülerle iyi bir şey yapılamaz kesinlikle...


     - William Shakespeare kitapları


     - Pierre Corneille kitapları


     - Jean Racine kitapları


     - O uzun yıllar sevinç ve kederle örüldü. Kısa birleşmeleri, sürekli ayrılıklar takip etti.
     Fasılalarla iyi kötü, bizi duruma uymaya zorlayan isa­betsiz tecrübeler yaşadık.
     Bütün iyi niyet ve isteğimize rağmen ne birimiz, ne diğe­rimiz o sonuca varabildik. Bunu gösterecek olayları sırala­mak belki de sıkıcı olacaktı. Olduğundan daha iyi veya daha fena görmek suretiyle mazinin değeri üzerinde kolayca al­danılıyor. Aslındakinden farklı şekilde renklendirilerek o za­manları, yeniden yaşamaya meylediliyor.
     Hayran olunarak hatırası muhafaza edilen bir çehre, ona hayalde atfedildiğinden daha güzel gelir çoğunlukla... Çünkü bir fotoğraf, bazen de hayli kabaca, her şeyi yerli yerine yerleştiriyor. Hatırlandığı sırada hayran olunan bir kır sahnesi gözden düşebiliyor.
     Bu ağaç, bu ev, o manzara...
     Hakikaten o kadar sevdiğim yerler bunlar mıdır?
     O manzaraya, o çehreye duyduğumuz şiddetli hasretin sebebi, idrakimizin daha evvel bir ışık vererek onun etrafın­da bir pırıltı yaratılmış olmasıdır.
     Fener sönünce her şey asıl yüz ifadesini alır.
     Ey,  yokluğunda hiçbir hakikatin belirmediği güneş!
     Nihayet günün birinde, bizi, "O kadar ağladığım, ıstırap çektiğim, demek buymuş, bundan ibaretmiş ha" diye hay­kırmak mecburiyetinde bırakmamak için idrak ne kudretli bir hayatiyete, ne katıksız bir hisse, ne esaslı hakikate sahip olmalı!
     Zaman, büyük bir mihenktir.